سیدمحمد رستگاری مدیرکل میراثفرهنگی گردشگری و صنایعدستی استان یزد در یادداشتی نوشت: نامگذاری سال ۱۴۰۵ به نام اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت ملی و امنیت ملی از سوی مقام معظم رهبری، تنها یک شعار سالانه نیست بلکه دکترین جدیدی برای بازآفرینی قدرت ملی در بخش زیستبومهای محلی به شمار میرود. در این هندسه راهبردی، مدیریت کلان گردشگری و صنایعدستی فراتر از نگاههای سنتی، روستا را به عنوان کانون مرکزی تولید معنا و ثروت بازتعریف میکند. او بر این باور است که هر گره بر تار و پود یک قالی روستایی، نه تنها یک کنش اقتصادی بلکه سندی بر استواری هویت ملی و هر اقامتگاه بومگردی، دیدهبانی امین برای امنیت پایدار در مرزهای فرهنگی و جغرافیایی است.
بازگشت به خویشتن؛ زیربنای اقتصاد مقاومتی
اقتصاد مقاومتی در اصیلترین شکل خود، در قلب روستاهای ایران جریان دارد؛ جایی که تولید نه به نهادههای وارداتی وابسته است و نه از نوسانات بازارهای جهانی آسیب میبیند. صنایعدستی و تولیدات خانگی، نماد تام و تمام تولید درونزا محسوب میشوند. وقتی یک بانوی روستایی در منزل خود محصولی با استانداردهای جهانی خلق میکند، او در حال مبارزهای هوشمندانه با تحریم و وابستگی است. تحلیلهای کارشناسی برای جهش تولید در این بخش، بر خروج از بروکراسیهای دستوپاگیر و جایگزینی آن با تسهیلگری شبکهای تاکید دارد. حرکت به سمتی که زنجیره تامین صنایعدستی، از مواد اولیه تا ویترینهای بینالمللی، تحت چتر حمایتهای تخصصی و برندسازی اصولی قرار گیرد، ارزش افزوده واقعی را مستقیماً به تولیدکننده باز میگرداند.
وحدت ملی در آینه تنوع فرهنگی
ایران موزهای زنده از تنوع اقوامی است که سدهها در سایه وحدت، شکوه این سرزمین را حفظ کردهاند. گردشگری محلی، ابزاری کارآمد برای تقویت این انسجام است. وقتی گردشگری از مرکز کشور به دورترین روستاهای مرزی سفر میکند و با فرهنگ، هنر و میهماننوازی اقوام مختلف آشنا میشود، حس تعلق ملی در هر دو طرف تقویت میشود. صنایعدستی هر منطقه، زبان مشترکی است که پیام صلح و همبستگی را مخابره میکند. حمایت از هنرهای بومی، در حقیقت حمایت از خردهفرهنگهایی است که کل واحدی به نام ایران را میسازند. این همان وحدت ملی در ساحت عمل است که از مسیر اشتراک منافع اقتصادی و فرهنگی عبور میکند.
امنیت ملی؛ ثمره توسعه متوازن و اشتغال بومی
رابطه مستقیمی میان رفاه اقتصادی و ضریب امنیت ملی وجود دارد. روستایی که در آن چرخهای تولید خانگی میچرخد و به برکت گردشگری، جوانان آن امید به ماندن و ساختن دارند، نفوذناپذیرترین سنگر در برابر تهدیدات است. امنیت واقعی زمانی حاصل میشود که جایجای جغرافیای کشور، از کویرهای مرکزی تا کوهستانهای مرزی، کانون ثروتآفرینی باشد. گردشگری محلی با ایجاد اشتغال پایدار و توزیع ثروت، از مهاجرتهای حاشیهنشینساز جلوگیری کرده و با تثبیت جمعیت در مناطق استراتژیک، امنیت مردمپایه را تقویت میکند. در واقع، هر اقامتگاه بومگردی، سفیری برای نمایش ثبات و آرامش کشور به جهانیان است.
جهش تولید با مشارکت مردم؛ از کارگاه تا بازار دیجیتال
شعار سال، حکم به مشارکت مردم داده است و حوزهای مردمیتر از صنایعدستی و گردشگری وجود ندارد. در اینجا، مردم هم سرمایهگذار، هم نیروی کار و هم پاسدار میراث هستند. برای اثرگذاری این پتانسیل در اقتصاد کشور، توجه به عدالت در بازاررسانی ضرورت دارد. امروز، فناوریهای نوین و پلتفرمهای دیجیتال زمینهای برای حمایت از دورترین کارگاههای خانگی فراهم میکنند. مدیریت هوشمند به معنای فراهم کردن زیرساختهای نرمی است که در آن، هنرمند روستایی بدون واسطه، محصول خود را به بازارهای هدف عرضه کند. این رویکرد، شکلی از حمایت از تولید خانگی است که بدون ایجاد بار مالی برای دولت، با فعالسازی سرمایههای خرد مردمی، موتور محرکه اقتصاد را به حرکت در میآورد.
گردشگری تجربی؛ بازاریابی برای اصالت
گردشگر نسل جدید، خریدار تجربه است. تبدیل فرآیند خلق صنایعدستی به یک جاذبه گردشگری، راهکاری برای ماندگاری روستاهاست. ایجاد زمینه برای کارآفرینانی که داستان اصالت ایران را روایت میکنند، اهمیت بالایی دارد. وقتی گردشگر در مراحل بافت یک گلیم یا پخت یک غذای بومی مشارکت میکند، او نه تنها یک مشتری بلکه به مبلغ هویت و امنیت ایران در سطح بینالمللی تبدیل میشود. این نوع گردشگری، تولید پاینده را تضمین میکند، چرا که بر پایه منابع پایانناپذیر فرهنگی استوار است.
صیانت از میراث؛ شرط نخست ثروتآفرینی
جاذبه ایران برای جهان، در تمایز آن است. حفظ بافتهای تاریخی، معماری سنتی و دانش بومی، نوعی سرمایهگذاری اقتصادی به شمار میرود. تخریب هویت روستایی برای ساختوسازهای ناهمگون، به معنای نابودی منبع درآمد نسلهای آینده است. راهبرد حفاظت فعال ایجاب میکند بنایی که مرمت میشود، به چرخه اقتصادی بازگردد تا هزینه نگهداری خود را تامین کند. این نگاه کارشناسانه، میراث را از حالت یک بار مالی بر دوش دولت، به یک دارایی مولد تبدیل میکند.
نتیجهگیری
تحقق شعار اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت و امنیت ملی در سال ۱۴۰۵، مستلزم باوری عمیق به توانمندیهای نهفته در رگهای روستایی کشور است. با تکیه بر مثلث تولید خانگی، گردشگری مسئولانه و مشارکت مردمی، میتوان الگویی از توسعه را ارائه کرد که در آن، پیشرفت اقتصادی با حفظ ریشههای فرهنگی همسو است. روستا، امروز لنگرگاه ثبات است؛ جایی که در آن، هنر نه فقط برای زیبایی، بلکه برای عزت و استقلال خلق میشود. ایجاد زمینه برای درخشش این ثروتهای پنهان، موجب میشود نام ایران، نه تنها با میراث کهن، بلکه با اقتدار تولید بومی در جهان طنینانداز شود. این نقشه راهی است که در آن اقتصاد مقاوم، ملت متحد و سرزمین امن، ریشه در خاک پاک روستاها دارند.
انتهای پیام/
نظر شما